Cumartesi, Ocak 24, 2015

Yıl Bitti. // The Year Finished.

Bir yılı daha bıraktık geride ve bir yıla daha başladık, nice umutlarla. 
2014, benim için farklı bir yıl oldu. Kısmen bir çok isteğime kavuştum ama onun ötesinde hayata karşı, insanlara karşı olan bakışım değişti. Büyüdüğümü ve neler yapmam, neler beklemem gerektiğini öğrendim. 2015 onun devamı olacak biliyorum. Kaldı ki kendini de göstermeye başladı şimdiden. Fakat benim 2015'ten beklentim çok farklı. Bu seneye girmeden önce kendime bazı sözler verdim. 
Az buçuk biliyorsunuz beni. Düzensiz bir insanım. Ee iradeli ve istikrarlı hiç değilim. İşte 2015'te hayatıma bir düzen kurmaya karar verdim. Başladım da kurmaya. 
Bildiğiniz üzere -bir kaç yazımda dile getirdim- cildimdeki sivilcelerden şikayetçiydim. Nisan 2014'te doktora gitmiştim. Düzensizliğim her zamanki gibi baş gösterdiği için doktorun verdiği Clindoxyl ve Sebamed sabununu ancak 3-4 gün kullanmıştım. Temmuz ayı gibi 3 günlük bir tatile gitmiştim. Daha önce duydunuz mu bilmiyorum ama tuzlu su sivilce oluşumu engeller derler. Ondan mı bilmiyorum ama tatil sonrası cildim kendiliğinden temizlenmeye başlamıştı. Sivilceler gittiği gibi lekeleri de yok olmuştu. Ekim, Kasım gibi çok yoğun olmasa da yine baş göstermeye başlamıştı ama çok umursamadım. Kasım sonu işe başlayınca ve devamlı makyaj yapmam gerekince daha da arttılar. 2015'te bu sorunu bitireceğime söz verdim kendime. Ocak başından beri her gece yatmadan önce -ne kadar yorgun olursam olayım- kendimi banyoya atıyorum. Elimde cilt ürünlerim, omuzumda havlumla. Makyaj temizleme mendili falan kullanmıyorum. Zaten ağır bir makyaj yapmadım hayatım boyunca. En ağır makyajım likit fondoten ya da bb krem, allık, göz kalemi, rimel. Ruj yok. Çünkü ruj sürünce konuşamıyorum :(. Neyse. Önce Otacı'nın Lavanta sabunu ile bir güzel yıkıyorum yüzümü. Sonrasında kurulamıyorum onun üzerine Avon'da rastgele aldığım köpük temizleyici ile yıkıyorum. Eğer bb krem -kendim evde mineralli pudrayla ve besleyici yüz kremiyle yaptığım kapatıcı aslında- varsa yine Avon'dan aldığım silikonlu minik fırça eşliğimde kullanıyorum köpük temizleyiciyi. En son olarakta Neutrogena'nın Visibly Clear Pore&Shine adı verilen yeşil temizleyiciyi kullanıp güzelce yıkıyorum. Ardından güzelce nemlendirip yatıyorum. Gelelim gözlemlediklerime; cildim yumuşacık oldu. Neutrogena gözenek sıkılığı vaadediyor. Şu an için çok bağırmasa da bakınca sanki kaybolmaya başladılar gibi geliyor. Ama en güzel yanı aynaya baktıkça daha da mutlu oluyorum. Pürüzsüz ve lekesiz bir cilde sahip olmaya başladım. Bir sonraki hedefim ise göz altı morluklarımı gidermek. Henüz onun için işe yarayabilecek bir ürün bulamadım. 
Diğer bir kararım ise bu sene istediğim vücuda sahip olabilmek. 
Yine her gece yatmadan önce -bazı sabahlar işe çok erken gittiğim için vaktim olmaz diye geceleri- yaklaşık 30 dakika spor yapıyorum. Ocak başından beri -olsa olsa en fazla 3-4 defa aksatmışımdır- her gece yapıyorum. Hafif ayvalığa kaçan göbeğimde düzlük oluşmaya başladı ama yine de çok etkisini gördüğümü düşünmüyorum. Vazgeçmeyi de düşünmüyorum. Annemin bugün söylediğine göre belim incelmiş. Bakalım göreceğiz. 
2015'teki en önemli iki kararımdı bunlar. Çünkü hayatıma düzeni ve istikrarı getirecekler. 
1 şubat itibari ile de en az hafta da 3 kez koşmayı planlıyorum. 
Diğer yandan hayatımdan kimseyi çıkarmamaya karar verdim. Beni üzenleri de, mutsuz edenleri de. Herkesten bir şeyler öğreniyorum. Kötülükleri gördükçe hayatıma daha fazla sarılıyorum ve kötü bir kalbe sahip olmadığım için şükrediyorum. Onları anlamaya çalışıyorum. Kendi içimde bir tür psikolojik açıdan inceliyorum ve kimine gülüp geçiyorum. Sadece devamlı karamsar olan ve büyüklenen insanlara çok fazla dayanamıyorum. Zamanla belki diyorum. 
İşimi seviyorum. Parttime olarak Zara Home'da çalışıyorum. Yoruluyorum ama seviyorum. Her gün binbir çeşit insan görüyorum. Her çeşitten insanla iletişim kuruyorum. Bu da beni mutlu ediyor. Bir çok insanın ucundan kıyından hayatına dokunuyorum. Geçen gün bir müşterim herkesin içinde sarılıp öptü. 2 aylık bir personel için fazlasıyla güzel bir duyguydu. İş arkadaşlarımı da seviyorum. 
Aslında işin sırrı insanları oldukları gibi kabul etmekteymiş. 'Sen busun' diyorum ve geçiyorum. Kendimle ilgili olanlar hariç hiç bir konu hakkında ısrar etmiyorum artık. 'Beni sevmiyormuymuş.' Olabilir deyip geçiyorum. 
Kendimi ise, zorlayabildiğim kadar zorluyorum. Okuma oranımı psikopatlık oranına çıkarmış olabilirim. Her çeşit makale, yazı -ne bulursam- okuyorum. Bana keyif veren ne varsa onu yapıyorum. 
Artık 'günler çabuk geçsin' diye bir tabir kullanmıyorum. 'Günlerim güzel geçsin yeter' diyorum. 
Ve dikkat ediyorum 2015 başladığından beri daha mutluyum ve daha huzurluyum. Her daim dudağımda bir tebessüm buluyorum. Gözlerimi güzelliklere çevirmeye çalışıyorum. Bir gün bitecek olan hayatıma iyi, güzel ne varsa sıkıştırmaya çalışıyorum. 
Aşk mı? 
Kendimle yaşasam kurtarmaz mı? :)
Şaka bir yana; elimden her iş geliyor, altından kalkamayacağım hiç bir iş olduğuna da inanmıyorum fakat ben bu aşk işini beceremiyorum. Ben çok severken karşımdakine kendimi sevdiremiyorum. O yüzden bıraktım. Sadece arkadaşlarım olsun bana yeter. Gereksiz heyecanlara gerek yok. 

Her gününüz bir öncekinden güzel geçsin. 

Cuma, Aralık 05, 2014

İnsanlar ne zamandan beri bu kadar kötü?
Kimimiz fazla kromozona sahip oldu 'Down sendromlu' diye etiketledik. Kimimiz organı eksik doğdu 'engelli, özürlü' dedik. Geç anladı diye 'gerizekalı' dedik. Biraz fazla düşünmeyi bildik, tüm uzuvlarımız tam oldu ve kromozon sayımız normal diye kendimize 'insan' dedik.
Yani bu kadar kolaydı her şey?
Bence sadece kolay olduğunu sandık!
İnsan olmak uzuv ya da kromozonla etkili değil. İnsan olmak; sol tarafında, göğüs kafesinin altında yaşamanı sağlayan organla alakalı.
Orada vicdan taşıyorsan insansın.
İnsanları görünüşlerine göre yargılamıyorsan insansın
Saygı duyuyorsan insansın.
Sevmeyi biliyorsan insansın.
Kalbinde kötülük besleyenlere dahi iyimserliklerle yaklaşabiliyorsan insansın.
Doğarken sadece 'insan' olarak dünyaya geliyoruz.
Tüm güzellikleri bilerek, kötülük düşünmeden..
Büyüdükçe yok oluyor bu duygular..
Duygular yok olurken kaybettiğimiz tek şey insanlığımız.
Son zamanlarda çevremdekileri uyarırken buluyorum kendimi devamlı.
'İnsanları dış görünüşlerine göre yargılama!'


Bir fincan kahve ile eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim.. :)

Cuma, Ekim 31, 2014

Aşk istiyorum. 
Mutlu bir aşk
Platonik olmayanından..
Beni özleyecek, beni sevecek..
Beni merak edecek..
Benimle vakit geçirmekten keyif alacak birini istiyorum. 
Sevdiğini haykırabilecek birini. 
Beni kaybetmekten korkacak
Bana ihtiyacı olacak birini..
Arkamı döndüğümde orada görebileceğim birini..
Yanında rahat olabildiğim birini.. 
Acaba yaşamayacağım birini istiyorum. 
Her an dipdibe olmadığım ama deli gibi varlığını hissettiğim birini istiyorum. 
Bana yaşamaktan zevk aldıracak birini istiyorum. 
Canımı yakmayacak, gözyaşı nedir unutturacak birini istiyorum. 
Yaralarımı saracak birini istiyorum. 
Çok sevebileceğim ve aynı oradan sevilebileceğim birini istiyorum. 
Ne hissediyorsam korkmadan yansıtabileceğim birini istiyorum. 
Korkmadan benim diyebileceğim birini. 
Sevgimi istediğim şekilde göstereceğim birini. 
Bana ait olmanın ne demek olduğunu gösterebilecek birini istiyorum. 
Sarıldığı zaman ona ait olduğumu ve güvende olduğumu hissetirebilecek birini istiyorum. 
Çok bir şey istemiyorum. 
Beni benim onu sevdiğim gibi sevecek ve bunu göstermekten korkmayacak birini istiyorum. 
Onunla mutlu olmak istiyorum. 
Mutlu bir aşk istiyorum.

Cumartesi, Ekim 25, 2014

Bir zamanlar başka biriydim. 
Kötü biri. 
Devamlı yalan söyler, insanların canını yakardım. Canımı yakan her kimse canı yanmadan kurtulmazdı elimden. 
Güçlüydüm o zamanlar çok güçlü. 
Astığım astık, kestiğim kestik. 
Korkudan önüme çıkamayanlar kızlar vardı. 
Ve beni benden çok düşünen, korumaya çalışan arkadaşlarım. 
Sırtımı yaslamadığım, güvenmediğim ama benimle gözü kapalı gelecek arkadaşlarım. 
Bir nevi çetebaşı ya da elebaşı. 
Herkes bilirdi, herkes tanırdı. 
Kimseye eyvallahım yoktu. 
Kimsenin yüzüne dönüp ikinciye bakmazdım. 
Fizik hocam dahi 'kızım dersi dinle' demekten yorulmuştu. 
Kaçmadığım ders yoktu. 
Kimsenin kuralları umrumda değildi. 
Kendi kurallarım vardı. 
İstediğimi alırdım. 
İstiyorsam benimdi. 
Konu kapanırdı. 
Lanet mi lanet, asi mi asi...
Sonra bir gün kendimi bambaşka biri olarak buldum. 
Tamamen zıt biri. 
Ne zaman, nasıl değiştim bilmiyorum. 
Düşününce tek hatırladığım duşta saatlerce ağladığım. 
O günden sonra mı değiştim bilmiyorum. 
Okulun korkulu rüyası gitti, içine kapanık biri geldi. 
Millet öyle yorumladı. 
Aksine içime kapanmadım hiç bir zaman. 
Sadece bir çok şeyi kendime sakladım. 
İnsanlara yaklaşmaz oldum. 
Yalnızlığı sevmem de en çok o zamanlardan kalma. 
Yalnızken kimse senin canını yakamaz. 
Kimse seni üzemez. 
Neden bu kadar değiştim sanki?
O zamanlardaki gibi kalsaydım ya?
İyi olmayı sevemedim. 
İnsanların benden korktuğu zamanlar daha güzeldi. 
İşin kötüsü bir kere değişince bir daha asla eskisi gibi olamıyorsun. 
Ben kötü olmak istiyorum. 
Eski günlerimdeki gibi.. 

Cuma, Ekim 17, 2014

Spanish Courses and One Hundred Years Of Love.. / İspanyolca Kursu ve Yüzyıllık Aşk..

Buonas Tardes

Bloggerlarım,

Çocukluğumdan beri hep daha iyisi daha iyisi diye kendimi telkin ettim durdum. Olduğum yer hep azmış gibi geldi gözümü. En iyisini ben yapmalıyım dedim. Aşırı bir hırs patlaması diyebiliriz aslında. Bu hırsım bu şekilde liseye kadar geldi hemen hemen ama artık eski kadar yoğun değil.
Daha iyisi demeyi bıraktım fakat kendim için en iyileri bulmayı bırakmadım. İngilizceyi öğrenmeye başladığım ilk günden beri tek istediğim iyi bir kıvama getirip, ikinci belki hatta üçüncü bir dil öğrenmekti.
İşte dün bu isteğime kavuştum. Yeni okula başladığımdan beri aklımı kurcalıyordu ikinci bir dil meselesi. Karar vermekte zorlanıyordum İspanyolca mı, İtalyanca mı yoksa Fransızca mı derken düşünüp kalmıştım. Dün bir anda gidip İspanyolca kursuna kaydoldum ve aynı gün derse başladım. Haftanın iki günü 2 saatlik bir kurs. Sarıyer Belediyesi'nin düzenlediği bir kurs ama ücretli. Aylık 150 lira gibi bir bedeli var. 7 ay sürecek. Belediye olunca çokta iyi olacağını sanmıyordum. Malum her şey yarım yamalak yapıldığı için ülkemizde. İlk ders tüm bu ön yargımı yok edecek nitelikteydi. Hocamız, Marina, Koç Üniversitesi'nde öğretim görevlisi, dersi İspanyolca anlatıyor ama anlamadığını düşündüğünde İngilizceye dönüyor.
Sizlere tavsiyem eğer bir dil öğrenmek istiyorsanız ve bulunduğunuz ilçenin belediyesinde  böyle bir etkinliği varsa gidip görüşün. Misafir öğrenci olarak derslerden birine katılın daha sonrasında memnun kalırsanız kayıt yaptırırsınız. Herhalde İngilizceye de bu şekilde başlasaydım 1 sene sonra istediğim kıvama gelebilirdi ama ben senelerdir uğraşıyorum.
İspanyolca da bildiğim tek kelime Ciertamente (Kesinlikle) iken derse girdim ve söylenen her şeye bildiğiniz aval aval baktım ama dersin sonunda kendimi İspanyolca tanıtabilecek ve soru sorabilecek kıvama geldim. İlk derste hemde.
Uzun zamandan beri kendime yaptığım en büyük iyilik bu oldu galiba.
Aaa bir de sporla beraber kilo vermeye başlamam da var.
Bir de vaktiniz varsa, İstanbul'da yaşıyorsanız ve biraz nostalji bana çok iyi gelir diyorsanız mutlaka İstanbul Modern Sanat Müzesi'ndeki Yüzyıllık Aşk sergisini görmenizi tavsiye ediyorum. Emek Sineması'nın biletlerinden tutunda Ses Dergisi'nin sayıları, plaklar ve daha neler neler..
Benim gibi nostalji sevenlerdenseniz eğer ruhunuza çok iyi gelecektir.
Çektiğim resimleri paylaşmak isterdim ama telif hakkı gibi bir durum söz konusu olur mu bilmiyorum bu yüzden paylaşmamak en iyisi galiba.
Eğer bir perşembe günü izinliyseniz İstanbul Modern'in size bir sürprizi oluyor. Ücretsiz. Aynı zamanda 20.00'ye kadar açık.

Detaylı Bilgi İçin...


Bir fincan kahve ile eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim.. :)

Pazar, Ekim 12, 2014

Ahmed Arif, hapishaneye götürülmek üzere elleri kelepçeli iki yanında iki jandarma trene biner. Kompartımana otururlar; derken yanlarına diğer yolcular da gelir oturur. Yolculardan biri döner elleri kelepçeli Ahmed Arif'e bakarak sorar; "Suçun ne, neden gidiyorsun hapishaneye?"  Ahmed Arif de cevap verir; "Sevdadandır..." Nedir bu sevda? Kimedir, Neyedir? Ahmed Arif bunu şiirleriyle, eylemleriyle, düşünceleriyle yani bir bütün olarak yaşamıyla cevaplamıştır. Anadolu ve tüm dünya halklarına, perçemleri yüzüne düşmüş bir esmer kadına, pamuk toplayan çocuk ellere, fabrikada terini silen nasırlı ellere, mor bulutlara sahip bir dağ zirvesine, Diyarbakır'a veya İstanbul'un varoşlarındaki güzel yüzlü insanlara kısaca yaşama ait veya yaşamın ait olduğu güzel ne varsa, onadır bu sevda. Kendi sözleriyle öyle bir sevdadır ki o:

Terketmedi sevdan beni,
aç kaldım, susuz kaldım,
hayın, karanlıktı gece,
can garip, can suskun,
can paramparça...
Ve ellerim, kelepçede,
tütünsüz, uykusuz kaldım,
terketmedi sevdan beni...

Kaynak: Instagram / @kitapagaci

Bir fincan kahve ile eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim.. :)

Özdemir Asaf

Bir çocuk doğdu, bendim.
Sıraya girdim insanlar içinde.
Alay bayrak büyüdüm
Odalar, sofalar içinde.

Bir ayna doğdu, gördüm.
Sıraya girdi aynalar içinde.
İsime geldi, aldım,
Çarşılar, pazarlar içinde. 

Bunca yıl yüzüne baktım.
Kendisini aşmadı
Olanlar içinde.

Bir sabah uyandım,
Duruyordu karşımda
Düşmancasına,
Bir cam,
Aldanmış,
Kendini ayna sanmış..

11 Haziran 1923 tarihinde Ankara'da doğdu. Asıl adı Halit Özdemir Arun'dur. Babası Mehmet Asaf, Şura-yı Devlet'in kurucularındandır.

Dünyanın en büyük ordusu iki kişidir,
En kalabalık kenti de bir kişi...
Başladığından beri onların bitmez savaşı
Evden eve taşınır durur o bir kişi.

Özdemir Asaf'ın kızı Seda Arun anlatıyor:

Babam 11 Haziran, halam 12 Haziran 1923'te Ankara'da doğmuşlar. Ayrı gün ikizleri. Şura-yı Devlet'in (Danıştay) kurulmasında büyük emeği olan dedem Mehmet Asaf'a 1922 yılında Atatürk'ten bir haber gelir: "Asaf'a söyleyin, Ankara'ya gelsin." Aile, İstanbul'dan Ankara'ya taşınır. İkizlerin doğumunu, Ankara'daki bir hastanede Operatör Dr. Mim Kemal Öke yapar. Mehmet Asaf, kısa süren hastalığının ardından 1930 yılında vefat eder. Aile tekrar İstanbul'a taşınır. İkizler okul çağındadır. Atatürk, İsmet İnönü'ye "Asaf'ın çocuklarını bir okula yerleştirin" talimatını verir. O dönemde soyadı olmadığı için babam ilkokula Özdemir Asaf olarak kaydolur. 1934'te çıkan Soyadı Kanunu ile babaannem "Arun" soyadını alır.

Ağlamak
Bazı acılarda yetmez
Bazı ölümlere

Örtüsüdür bazı acıların
Örter, örtülmez
Savunur bir süre

Ağlayanlar sevinmeli
Sevin ağlıyabiliyorsan
Acılar art arda dinmeli

Durur bir nöbetçi gibi
Durur bir bekçi gibi
Zamana gülmeli gülmeli

Sevin ağlıyabiliyorsan
Unutmanın kardeşidir ağlamak
Uyur uyanır yatağında duyguların
Düşüncenin kucağında hep çocuktur
Ağlamak. 


..........

Devamı...


Aylar öncesinde okumuştum. Sizinle de paylaşmak istedim. Emeğe saygısızlık etmemek için tamamını paylaşmadım. Linkten devamını okuyabilirsiniz :)

Bir fincan kahve ile eşlik ettiğiniz için teşekkür ederim.. :)